Nie dane mi było poznać osobiście jego teatru. Względy metrykalne są nieubłagane. Pamiętam jednak z różnego rodzaju nagrań (chwała za nie Cricotece!) samotnego, tragicznego szydercę w czarnym garniturze, śnieżnobiałej koszuli oraz częstokroć fantazyjnie przerzuconym przez ramię szalu. Oczywiście – czarnym. Tak jak tworzony przez niego teatr, on sam był pełen sprzeczności i antynomii; miał w sobie coś z młodopolskiego wieszcza i cygana, Chaplinowskiego człowieka-clowna, coś z osobistości „niskiej rangi” – lokaja, i wreszcie: dyrygenta.

Nie bez kozery dyrekcja Teatru Wielkiego zaproponowała Michałowi Zadarze wystawienie „Orestei” Iannisa Xenakisa. Reżyser, który w swojej twórczości niejednokrotnie sięgał po mity, inscenizując „Fedrę” (2006) i „Ifigenię: Nową tragedię według Racine’a” (2008) w Teatrze Starym im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie, a także rozprawiając się z mitami polskości w „Odprawie posłów greckich” (2007) czy we wcześniejszym „Wałęsie. Historii wesołej, a ogromnie przez to smutne”j Pawła Demirskiego (2005) w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, tym razem odwołuje się do trylogii Ajschylosa, która jest wyrazem greckiego prawa opartego na sprawiedliwości bez zemsty za doznane cierpienia, co miało służyć budowaniu demokracji – skądinąd ustroju obfitującego w krew, pot i łzy.