To nie jest film o religii, tylko o ludziach. Takie mniej więcej zdanie można usłyszeć i przeczytać na temat filmu Jessiki Hausner.

Ale tak naprawdę to jest to zdanie-wytrych, które zdejmuje z „Lourdes”  znamię dzieła zaangażowanego. Widzowie, którzy chcą w ten sposób bronić filmu, nieświadomie go krzywdzą. Można bowiem nie zgadzać się z obrazem świata pokazanym w austriackim filmie, ale warto o nim dyskutować.

Pierwsza noc moja Dla niej to ostatnia

Wyje Wsłuchajcie się dobrze w to wycie

Gdyście w mym łonie leżeli tak samo

Wyła Kolchida i do dzisiaj wyje

Już płonie Dalej Chcę wasz śmiech usłyszeć*

18 lipca 1985 roku był dniem szczególnym zarówno dla warszawskiego Teatru Studio, jak i dla teatru polskiego w ogóle. Miała wówczas miejsce polska prapremiera spektaklu "Gnijący Brzeg" w reżyserii Henryka Baranowskiego, opartego na tekście postmodernistycznego twórcy z NRD - Heinera Müllera. Jest to pierwszy spektakl w Polsce, który powstał na podstawie tekstu „niewiernego ucznia Brechta”, jak zwykło się nazywać Müllera. Dzisiaj - 25 lat od tego artystyczno-historycznego wydarzenia oraz 15 lat od śmierci niemieckiego dramaturga -  można zauważyć, że recepcja w Polsce twórczości Müllera (która nadal stanowi „pasjonujące zadanie do rozwiązania przez teatr”, jak twierdzi Grzegorz Sinko w jednym z pierwszych artykułów o spektaklu Baranowskiego) przebiega dość opornie.